เกลียดแม่ตัวเอง

เราไม่ชอบพฤติกรรมของแม่เราเลย (กระทู้นี้แค่ระบายอารมณ์ของเราเท่านั้น)ต่อน่ะ.. คือตอนพ่อเรายังอยู่แม่ของเราเป็นคนดีน่ะพูดได้เต็มปากเลยว่าดีมาก ทำหน้าที่แม่ได้ดี มีเหตุมีผล แต่พอพ่อเราเสียได้ประมาณ3ปี แม่เราก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่เคยทำอะไรดีๆกลับทำแย่หมดทุกอย่างในปัจจุบัน แม่ไม่เข้าใจเราพอเราโตขึ้น อะไรๆก็เปลี่ยนไป ทั้งการอยู่ร่วมกันของคนในสังคมก็เปลี่ยนไป เพราะมีแต่คนที่มีความใหม่ๆ ไม่ใช่คนหัวโบราณเหมือนแม่เรา มีวันนึงเราขึ้นมานอนบนห้องเราในรอบ2เดือน ก่อนหน้านี้เรานอนกับแม่เพราะห้องเราแอร์เสีย พอเราขึ้นมานอนบนห้องเรา เราก็เปิดพัดลมนอนปกติ แต่อยู่ๆพัดลมเราก็หยุดหมุนไปเอง เราก็เลยเอาตะแกรงออกแล้วก็นั่งปัดใบพัด พอมันหมุนเราก็เอาตะแกรงใส่ แล้วมันก็หยุดอีก เราทำแบบนี้อยู่3รอบแล้วรอบที่4เราหงุดหงิด เราร้อนก็เลยหักคอพัดลมเลย แต่ไม่นึกว่ามันจะดังจนทำให้เราถือไม้ขึ้นมาฟาดเราทีแรกเราไม่เปิดประตูให้แม่เข้ามา เพราะถ้าเปิดเราก็โดนตี แต่พอเราไม่เปิด แม่ก็โมโหขึ้นเรื่อยๆ จนบอกให้พี่ชายเราไปเอาไขควงกับค้อนมาเเงะประตูห้องเรา พวกเธอคิดดู ประตูบานล่ะ3,000แม่จะพังประตูเพื่อมาตีเรามันไร้สาระมากสำหรับเราแม่บอกว่า ทำ อะไรเสียดัง ข้างบ้านเขานอนไม่หลับ ทั้งๆที่ข้างบ้านเราเขาไม่ได้อยู่บ้าน เราก็เลยต้องยอมเปิด เราเสียดดายถ้าประตูพังแม่ก็ไม่ซื้อใหม่หรอก เราก็เลยโดนตีเหมือนควายเหมือนสัตว์ที่ถูกคนข่มเห้ง ตีนจนเราไม่เหลือความเป็นคนเราโดนจิกหัว เหวี่ยงไปๆมาๆ จนเรากรี๊ดเหมือนผีเข้า เราคิดว่าเราทำแบบนี้แม่อาจจะหยุด แต่อารมณ์แม่เหมือนเพิ่มไป×4 ตีจนตี1จากเที่ยงคืนสุดท้ายเราก็โดนลากไปนอนข้างล่างเหมือนเดิมตั้งแต่วันนั้น ถึงวันนี้เราก็ไม่เคยที่จะให้อภัยแม่เลย เราโกรธมากๆๆๆๆๆ เรารู้ว่าพ่อแม่เป็นผู้มีพระคุณ แต่เขาทำกับเราเหมือนเราไม่ใช่ลูก อยากกลับไปเปลี่ยนสุภาษิตในอดีตมาก ที่ว่ารักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี แต่แม่ตีเราไม่ได้ตีด้วยความหวังดีหรือความรัก แม่ตีเพราะความโกรธ ไร้สติ เราเหมือนไม่เหลือความเป็นคนอยู่เลย จนเราเก็บไปคิดมาก ทำให้เรามีภาวะซึมเศร้าบางครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงทะเลาะกับแม่สะส่วนใหญ่ พอครูที่โรงเรียนมาบอกกับแม่ ต่อหน้าแม่ก็คะขา พอครูกลับไปแล้ว แม่ก็ด่าครูด่าเราว่าไร้สาระ เพ้อเจ้อ เราโคตรเกลียดแม่เลย ถ้าเราเดินได้ด้วยตัวเองเเล้ว เราจะไม่อยู่กับแม่หรอก มันมีอีกหลายเรื่องที่เรารับแม่ไม่ไหว แต่เราก็ต้องอดทนไปถ้าวันนึงไม่มีเขา เราก็คงคิดถึง